دیگر نیازی نیست دستگاه خود را گرم کنید؛ بهتر است سنسورهای موجود در دستگاه را گرم کنید.
هنگام ساخت بیوسنسورها، دما اهمیت بسیار زیادی دارد. اما مشکل اینجاست که در اکثر دستگاههای پیشرفته، مشکل فقط در رساندن سطح مورد نظر به دمای مناسب نیست؛ بلکه مشکل این است که چگونه جلوی انتشار گرما به سمتهای دیگر را بگیریم.
اگر از منبع گرمایی استاندارد استفاده کنید، انرژی در تمام جهات انتشار پیدا خواهد کرد. در نتیجه، بدنه دستگاه به یک رادیاتور عظیم تبدیل میشود. این امر باعث میشود دیوارههای دستگاه بسیار داغ شوند و حتی میتوانند دست اپراتور را آسیب بزنند یا قطعات حساس موجود در داخل دستگاه را خراب کنند.
این وضعیت واقعاً مشکلساز است.
روش بهتری برای انتقال گرما
ما این مشکل را با استفاده از لامپهای مادون قرمز جهتدار حل کردیم.
فرض کنید تفاوت بین یک لامپ روشنایی و یک چراغ قوه را در نظر بگیرید؛ این لامپها به جای انتشار گرما در تمام جهات، از منعکسکنندهها برای هدایت انرژی به یک جهت خاص استفاده میکنند. در نتیجه، گرما مستقیماً به سمت ویفر هدایت میشود و هوای اطراف و بدنه دستگاه تحت تأثیر قرار نمیگیرد.
علاوه بر این، فنهای خنککننده نیازی به کار کردن شدید ندارند؛ زیرا بدنه دستگاه تمام انرژی اضافی را جذب نمیکند. در نتیجه، کل سیستم سردتر باقی میماند.
راهاندازی دستگاه
هنگام اتصال این لامپها به دستگاه، باید فاصله مناسبی بین آنها وجود داشته باشد؛ منبع گرمایی باید تا حد امکان نزدیک به سطح مورد نظر باشد، اما نه آنقدر نزدیک که با آن تماس پیدا کند.
ما از منابع گرمایی با تراکم بالا استفاده میکنیم؛ زیرا آنها به سرعت گرما تولید میکنند. این امر باعث میشود که دستگاه مجبور نباشد در دماهای بالا کار کند؛ در نتیجه، فیلامنتهای لامپ نیز از بین نخواهند رفت.
معایب این روش
البته، این روش راه حل جادویی نیست.
زیرا گرما بسیار متمرکز است، لذا منطقههای بسیار داغی ایجاد میشود. اگر سطح مورد نظر کمی از مرکز منحرف شود، نقاط داغی روی بیوسنسور ایجاد خواهد شد.
بنابراین، باید در تنظیم موقعیت قطعات دقت بسیار زیادی داشته باشید؛ این کار نیازمند دقت در مقیاس میکرونی است. اگر تنظیمات دستگاه دچار اختلال شود، گرمای متمرکز میتواند لایههای نازک موجود در دستگاه را خراب کند، پیش از آنکه متوجه اشکال شوید.